Zoals gezegd (ver)bouwen de Echtgenoot en ik op het moment een huis, hoewel die zin enigszins ontleed dient te worden:

1) officieel is het VER-bouwen maar aangezien de mensen van wie we het huis kochten er ruim 40 jaar gewoond hebben, en er de laatste 16 jaar slechts af en toe verbleven, was het huis nogal... tsja, 'uit de tijd' (lees: een hippie kleurenpalet en nog geen CV). Dus werd alles gestript. Alleen de buitenmuren bleven en de rest wordt, inderdaad, from scratch gebouwd.

2) Dan dat 'de echtgenoot'... De lieve schat tekende een machtiging en liet mij onze nieuwe stulp kopen. Zien deed hij het pas toen er geen weg meer terug was. En zo gaat het met de verbouwing eigenlijk ook. Dat is geen desinteresse, dat is blind vertrouwen.

3) Tot slot dat 'en ik'. Ik doe namelijk ook geen bal, alleen het leuke (kleuren en staaltjes kiezen). De rest doet onze dijk van een aannemer, Joris Ebus en zijn collega's van JFPE. Stress? Ga weg. Iedereen die vanaf nu beweert dat aannemers onbetrouwbaar zijn en dat verbouwen stressen is, krijgt van mij Joris zijn nummer. En dan niet meer piepen.

Maar ik dwaal af... Want één van die dingen waar ik me nu dus 'zorgen' over maak, is wat er aan de muur moet. Kunst kopen, help! Waar de Echtgenoot en ik seriously easy going zijn op het gebied van huizen kopen (hij: als er maar reuring is. We wonen immers in Amsterdam dus drukte mag, moet zelfs. En lekkere 'buiten', dat was ook een eis) en inrichten (een betere inspiratie dan die je opdoet bij hotels en restaurants is er wat ons betreft niet. Een hotelhuis, dat wordt onze nieuwe stek dan ook, en we hebben dankzij alle reisjes dezelfde smaak ontwikkeld op dat gebied, dat helpt), is kunst een lastige. Hij wil geen 'vreemde mensen die hem aanstaren' en houdt van De Klassieken en kleur. Ik hou van semi-modern (niet té, meer het modern vanaf de jaren 60, de zachtere werken van Picasso, Miró en Matisse), en zo min mogelijk kleur. Kink in de kabel. Dus toen ik deze week een mailtje kreeg met de vraag of ik misschien hét antwoord had wat betreft het kopen van kunst, was mijn enige antwoord: nee, als als jij het weet, mail je me dan?

Azen doe ik op een werk van Christiane Spangsberg - prachtig! Maar ze is aan het verhuizen (vertelt instagram ons) van Zweden naar New York en heeft geen tijd om haar mails te beantwoorden, waardoor ik er gemakshalve maar vanuit ga dat dit zelfs voor mijn drie mails geldt... Ook schijnt de Kahmann Gallery op de Lindengracht in Amsterdam een aanrader te zijn. Mits je fotografie zoekt (en dat doen wij dus eigenlijk niet, wij willen verf of inkt). En sowieso doen we een werk van favo-illustrator Milou Neelen en haar Hotel Magique... Maar toch: dit is voor de verandering eens een oproep: als jij het antwoord weet, mail je me dan? bartsboekje@gmail.com